Zapytaj eksperta – odpowiedzi na pytania farmaceutów24 września 2013

Eksperci specjalizujący się w prawie pracy i regulacjach dotyczących branży farmaceutycznej odpowiadają na pytania Czytelników Farmacji Praktycznej, nadesłane do redakcji za pośrednictwem naszej strony

W artykule dotyczącym recept na leki psychotropowe znajduje się informacja, że recepta musi być z pieczątką. Czy to oznacza, że musi być rzeczywista pieczątka, czy może być jej nadruk i podpis lekarza?

W odpowiedzi na to pytanie Pomorski Oddział Wojewódzki NFZ informuje, że § 3 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich (Dz.U. 2012, poz. 260 z późn. zm.) określa dane, jakie muszą znaleźć się na recepcie, na której co najmniej jeden z przepisanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych ma zostać wydany jako refundowany w rozumieniu przepisów ustawy o refundacji.

I tak: w punkcie 1 wymienia dane dotyczące osoby uprawnionej, o której mowa w art. 2 pkt 14 lit. b i c ustawy o refundacji, albo świadczeniodawcy, o którym mowa w art. 5 pkt 41 ustawy, u którego wykonuje zawód osoba uprawniona, o której mowa w art. 2 pkt 14 lit. a ustawy o refundacji, określone w § 4, natomiast w punkcie 7 dane dotyczące osoby uprawnionej:

  • imię i nazwisko,
  • numer prawa wykonywania zawodu osoby uprawnionej, o którym mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz przepisach o zawodzie felczera.

Z kolei § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia mówi, że: „Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 7, są nanoszone w sposób czytelny za pomocą nadruku, pieczątki lub naklejki przymocowanej do recepty w sposób uniemożliwiający jej usunięcie bez zniszczenia druku recepty”.

Z przytoczonych przepisów wynika, że dane lekarza w polu „Dane i podpis lekarza” mogą być naniesione na recepcie w trójnasób, może to być zarówno pieczątka, jak i nadruk lub naklejka, bez względu na rodzaj recepty.

Z poważaniem,
Naczelnik Wydziału Gospodarki Lekami,
dr farm. Joanna Erecińska

 

Pracownica przebywa na urlopie wychowawczym. W dniu 2 lipca 2013 r. przesłała drogą elektroniczną, a 4 lipca 2013 r. drogą pocztową, zawiadomienie o rezygnacji z urlopu wychowawczego z dniem 1 sierpnia 2013 r. Nie wyrażam zgody na rezygnację z urlopu. Co mogę zrobić? Jak w takiej sytuacji należy liczyć okres 30 dni i czy pracownica nie powinna złożyć nowego wniosku?

Jak mówi art. 186 Kodeksu pracy, pracownik może zrezygnować z urlopu wychowawczego: w każdym czasie – za zgodą pracodawcy, oraz po uprzednim zawiadomieniu pracodawcy – najpóźniej na 30 dni przed terminem zamierzonego podjęcia pracy. Tu mamy do czynienia z drugą z wymienionych sytuacji. Przepisy kodeksu pracy nie wymagają dla rezygnacji z urlopu wychowawczego żadnej szczególnej formy.

Może być ona dokonana nawet ustnie. Istotny jest moment, w którym pracodawca mógł się z tym wnioskiem zapoznać. W tym przypadku zawiadomienie z zachowaniem 30-dniowego terminu zostało dokonane 2 lipca pocztą elektroniczną. Oznacza to, że pracownik zachował przewidziany przepisami termin i 1 sierpnia ma prawo stawić się w pracy. Nie jest zatem potrzebny nowy wniosek. Pracodawca miał bowiem czas na przygotowanie się do ponownego przyjęcie pracownika do pracy. Zgodnie z przepisami, jeżeli pracownik dochowa 30-dniowego terminu dla zawiadomienia pracodawcy o rezygnacji, ten musi przyjąć pracownika do pracy po przerwanym urlopie wychowawczym na uprzednio zajmowane stanowisko lub z nim równorzędne.

 

Pacjent przed zakupem pieluchomajtek dla osoby dorosłej pytał mnie, czy może odpisać je od dochodu jako produkty medyczne lub rehabilitacyjne. Jestem ciekawa, jak to wygląda?

Ulga rehabilitacyjna przysługuje osobom niepełnosprawnym. Oznacza to, że jeżeli osoba dorosła nie ma orzeczenia o niepełnosprawności (I, II lub III grupy) bądź przyznanej renty z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, nie może korzystać z ulgi rehabilitacyjnej.

Bycie osobą starszą lub posiadanie pewnych problemów zdrowotnych nie jest jeszcze wystarczające do skorzystania z tej ulgi. Dodatkowo wydatki na cele rehabilitacyjne, które można odliczyć od podatku, są ściśle wyliczone. Są one dokładnie wskazane w ust. 7a art. 26 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z póź. zm.). Katalog ten ma charakter zamknięty i nie można go rozszerzać. Są to wydatki m.in. na leki oraz indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji. Zgodnie z prawem farmaceutycznym za lek może być uznana jedynie substancja lub mieszanina substancji, a tego wymogu nie spełniają środki i materiały opatrunkowe i higieniczne.

 

Odp. mec. Bartłomiej Kochlewski

Prześlij dalej